Koos begint met een simpele handschoen en eindigt tenslotte met het ingewikkelde marionettenspel.(Poppen aan touwtjes) Koos is als het ware de conferencier die het publiek een blik achter de schermen gunt. Ook al wordt de illusie zogenaamd verbroken, toch werkt deze meteen weer als de poppen zich met het verloop van de voorstelling gaan bemoeien. Zo worden ze lastige maar leuke tegenspelers. Gelukkig kan het publiek helpen.
De poppen vieren het leven, hun leven samen met het publiek. het begint met de handen van de speler en eindigt met een pop aan touwtjes die probeert duidelijk te maken dat je geen spijt hoeft te hebben van het leven.
 |
Koos Wieman ontwikkelt elke productie helemaal zelf. Hij maakt zelf zijn poppen, ontwikkelt soms de muziek, zaagt schroeft en schuurt het decor en schrijft het verhaal. Maar hij komt pas echt op stoom als er publiek is, waar zijn poppen op kunnen reageren. Het bijzondere improvisatietalent is dan ook onmisbaar, niet alleen tijdens maar ook bij de aanmaak van zijn voorstellingen. Dat is de reden waarom elke voorstelling anders is, waarom een productie in de loop der tijden verandert en meegroeit met de tijd en de ontwikkeling van de speler. | ||||||||||||
|